Archive for the 'Θέσεις' Category

11
Νοέ.
13

Πορεία Αριστερή Εκπαιδευτικών: Για την δημοκρατία στις Γενικές Συνελεύσεις

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΜΠΤΗΡΑ ΠΥΡΑΚΤΩΣΕΩΣ τ. 12 (Νοέμβρης 2013)

Το ζήτημα των δημοκρατικών διαδικασιών μας έχει απασχολήσει ήδη από τα πρώτα μας βήματα ως Πορεία Αριστερή. Γι’ αυτό και, παρ’ όλες τις περιορισμένες δυνάμεις μας, είχαμε ήδη από 2008 καταγράψει συνοπτικά τις θέσεις μας σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας των φοιτητικών συλλόγων, τόσο για τις Γενικές Συνελεύσεις όσο και για την λειτουργία των Διοικητικών Συμβουλίων. Η εξάπλωση του σχήματος, που αρχικά παρενέβαινε μόνο στα τμήματα της Κνωσού του Πανεπιστημίου Κρήτης, ενώ σήμερα έχει παρουσία όχι μόνον σε 4 διαφορετικά Πανεπιστήμια και ΤΕΙ και αλλά και σε 5 διαφορετικές πόλεις στον χώρο των εκπαιδευτικών, δημιουργεί την ανάγκη να επαναδιατυπώσουμε αυτές μας τις θέσεις, να τις αναλύσουμε και να τις εξηγήσουμε περισσότερο. Ο στόχος μας πάντα είναι οι σύλλογοι και τα σωματεία να δραστηριοποιούν όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη τους και οι αποφάσεις που λαμβάνουν, είτε πρόκειται για το πολιτικό σκέλος είτε για τις δράσεις, να εκφράζουν πάντοτε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις διαθέσεις της πλειοψηφίας των μελών τους.

Οι υπόλοιπες κυρίαρχες παρατάξεις δεν ανοίγουν το ζήτημα αυτό όχι επειδή δεν μπορούν ή επειδή δεν έχουν συγκεκριμένες θέσεις αλλά επειδή στο σύνολό τους θεωρούν προτεραιότητα να απαντήσουν στο ερώτημα «τι πολιτική θέλουμε να προωθήσουμε». Για να το κάνουμε πιο απτό, πχ στους χώρους που παρεμβαίνουμε προτεραιότητά τους είναι να απαντηθεί ο ερώτημα «τι παιδεία θέλουμε;». Εμείς, χωρίς να υποτιμούμε το πολιτικό σκέλος, θεωρούμε ότι προτεραιότητα έχει να απαντηθεί το ερώτημα «τι κίνημα θέλουμε;». Και αυτό διότι όποια πολιτική απόφαση και αν παρθεί αυτή είναι καταδικασμένη σε αποτυχία αν δεν υποστηρίζεται από ένα κίνημα μαζικό, ενωτικό και ισχυρό. Προϋπόθεση όλων των παραπάνω είναι ο αγώνας να γίνει υπόθεση του καθενός μας, κάτι που θα γίνει μέσα από τις μαζικές διαδικασίες των συλλόγων/σωματείων, δηλαδή μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις.

Εκτός όμως από τα παραπάνω, σήμερα αποκτά μία μεγαλύτερη σημασία το να συζητάμε για την δημοκρατία μέσα στους συλλόγους και τα σωματεία. Αυτή είναι και η απάντησή μας στα κάθε λογής φασιστοειδή, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι «η πολλή δημοκρατία φταίει που καταντήσαμε εδώ» και πολλές φορές αποκαλύπτονται λέγοντας ότι «ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται». Η απάντηση η δική μας, λοιπόν, είναι πως αυτό που φταίει δεν είναι η πολλή δημοκρατία αλλά το έλλειμμα δημοκρατίας, η κατ’ επίφαση δημοκρατία.

Οι προτάσεις-θέσεις που ακολουθούν θα μπορούσαν να διαχωριστούν σε δύο σκέλη. Το ένα είναι αυτό της τυπικής τήρησης των διαδικασιών, που είναι ούτως ή άλλως καταγεγραμμένο σε όλα τα καταστατικά των συλλόγων/σωματείων και το δεύτερο είναι αυτό της ουσιαστικής τήρησης των διαδικασιών, όπως εμείς τις αντιλαμβανόμαστε ότι θα εκφράζει δημοκρατικά τις διαθέσεις των μελών. Συνεπώς ό,τι αφορά την πρώτη κατηγορία είναι κάτι που θα πρέπει να το επιβάλουμε σε κάθε γενική συνέλευση ενώ η εφαρμογή των υπολοίπων έχει να κάνει με την ωριμότητα των υπολοίπων παρατάξεων, που δραστηριοποιούνται στο σύλλογο/σωματείο, αλλά και του κάθε μέλους της συνέλευσης ξεχωριστά. Στα παρακάτω γίνονται αναφορές κυρίως για συνελεύσεις φοιτητικών συλλόγων και σωματείων εκπαιδευτικών, ακριβώς επειδή από εκεί αντλούμε τις εμπειρίες μας και εκεί είναι η δράση μας. Παρ’ όλες τις φαινομενικές διαφορές μεταξύ τους, εμείς θεωρούμε ότι οι αρχές που πρέπει να ακολουθούνται και στις δύο είναι οι ίδιες και επιπλέον ότι αυτές μπορούν να επεκταθούν και για οποιαδήποτε άλλη συνέλευση σωματείου, για οποιαδήποτε άλλη μαζική διαδικασία.

1. Σε κάθε Γενική Συνέλευση να εκλέγεται από αυτήν προεδρείο, όπως ορίζει το καταστατικό. Το προεδρείο είναι υπεύθυνο για την τήρηση της διαδικασίας που θα ακολουθηθεί και για την καταγραφή των πρακτικών. Δυνατότητα εκλογής στο προεδρείο έχουν και τα εκλεγμένα μέλη στο ΔΣ αν και καλό είναι να προτιμώνται όσοι δεν συμμετέχουν στο ΔΣ. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ο γραμματέας της συνέλευσης ασχολείται αποκλειστικά με την καταγραφή των πρακτικών ενώ ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος τηρούν λίστα ομιλητών και συντονίζουν την συζήτηση, φροντίζοντας οι ομιλητές να μην υπερβαίνουν το όριο χρόνου τους. Ένα μοντέλο οργάνωσης που προτείνουμε είναι: α) 1ος κύκλος τοποθετήσεων με όριο 3’ ανά ομιλητή β)κύκλος ερωτήσεων γ)2ος κύκλος τοποθετήσεων όπου θα απαντηθούν και όλες οι ερωτήσεις, αν υπάρχουν. Δύο σημεία που αξίζει να τονιστούν: α)ο περιορισμένος χρόνος ανά ομιλία δίνει την δυνατότητα σε περισσότερους να τοποθετηθούν και περιορίζει τις επαναλήψεις που μπορεί να κουράσουν. Επιπλέον αν τελειώσουν οι τοποθετήσεις πολύ σύντομα, το προεδρείο μπορεί να επιτρέψει να συνεχιστεί η συζήτηση και με τρίτο κύκλο τοποθετήσεων. Αντιθέτως δεν είναι θεμιτό αν έχει ξεκινήσει με 10’ ή ακόμα και 5’ τοποθετήσεις να περιορίσει τον χρόνο των τελευταίων ομιλητών ή και να τους απαγορεύσει να μιλήσουν. β)σε κάθε περίπτωση πρέπει να αποφεύγεται ο διάλογος. Με τον διάλογο πολώνεται τεχνητά η συνέλευση. Επιπλέον προωθείται η λάθος αντίληψη ότι ο ρόλος της συνέλευσης είναι η καθολική επικράτηση μίας άποψης και όχι η δημοκρατική λήψη μίας απόφασης η οποία θα καθορίσει την συλλογική μας δράση. Μετατρέπεται δηλαδή η συνέλευση σε «ντιμπέιτ».

2)Κάθε θέμα να συζητιέται χωριστά. Στην ακραία του μορφή, κυρίως σε φοιτητικές συνελεύσεις, έχουμε δει να συζητιούνται και να αποφασίζονται, από κοινού σε ενιαίο πλαίσιο, ζητήματα όπως ο πόλεμος στη Συρία μαζί με το σχέδιο «Αθηνά». Προφανώς αυτό ακυρώνει οποιαδήποτε έννοια ορθολογισμού.

3)Να ψηφίζονται τα αιτήματα και όχι οι μακροσκελείς πολιτικές αναλύσεις που τα συνοδεύουν. Φυσικά αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να επιβληθεί από κανέναν και σχετίζεται με την ωριμότητα κυρίως των οργανωμένων δυνάμεων που δρουν σε κάθε συνέλευση. Ο λόγος που εμείς δρούμε με αυτόν τον τρόπο είναι ο εξής: συχνά μπορεί να συμβεί χώροι με διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές αφορμίσεις να καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα, ακολουθώντας όμως ένα εντελώς διαφορετικό σκεπτικό. Ο ρόλος των συλλόγων/σωματείων είναι να συνενώνουν τα μέλη τους στην κατεύθυνση των αιτημάτων της πλειοψηφίας και όχι να σκαλίζουν ώστε να βρουν ιδεολογικές διαφορές. Αυτό δεν γίνεται ώστε να κρύψουμε τις διαφορές μας κάτω από το χαλάκι. Άλλωστε για αυτόν τον λόγο δεν έχουμε αφομοιωθεί μέσα σε κάποια μεγαλύτερη παράταξη με το σκεπτικό της «ενότητας». Από την άλλη πλευρά έχουμε αποδείξει δεκάδες φορές πως με αυτή τη λογική μπορούν να συνενωθούν πάνω σε συγκεκριμένα θέματα και με συγκεκριμένα αιτήματα ευρύτερες δυνάμεις, δημιουργώντας συμμαχίες και μέτωπα, τα οποία υπό διαφορετικές συνθήκες δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν. Φυσικά ο κάθε ένας, ως άτομο ή παράταξη, για να στηρίξει τα αιτήματα-προτάσεις του θα χρειαστεί να επιχειρηματολογήσει – κι εμείς άλλωστε πάντα αναλύουμε τις θέσεις μας. Όμως την ώρα της ψηφοφορίας θεωρούμε αδιανόητο να θέτουμε προς ψήφιση όλο το σκεπτικό και όχι την ουσία, το συμπέρασμα, που άλλωστε είναι αυτό που θα μπορούσε να συνενώσει.

4)Να ψηφίζεται κάθε αίτημα χωριστά. Το στοιχειώδες που μπορεί να γίνει γι’ αυτό, και στον χώρο των εκπαιδευτικών συχνά γίνεται, είναι ο διαχωρισμός του πολιτικού πλαισίου από το πλαίσιο δράσης. Αλλά εμείς δεν εννοούμε μόνον αυτό. Για να γίνουμε πιο σαφείς ας δώσουμε ένα παράδειγμα: τα αιτήματά μας κατά του «νέου λυκείου» και κατά του νόμου για την «αξιολόγηση των εκπαιδευτικών», αν και σαφώς το ένα επηρεάζει το άλλο και θα πρέπει η συζήτηση να γίνεται από κοινού, ωστόσο κάθε άλλο παρά αυτονόητο είναι ότι τα συμμερίζονται οι ίδιοι εκπαιδευτικοί. Αν θέλουμε λοιπόν να λέμε ότι εμπιστευόμαστε τις μάζες – και εμείς το λέμε! – θα πρέπει να τις αφήσουμε να αποφασίσουν οι ίδιες για την σύνθεση των διαφόρων αιτημάτων που θα καταρτίσουν το συνολικό πλαίσιο αιτημάτων του κάθε συλλόγου/σωματείου.

5)Οι συζητήσεις να προσανατολίζονται στη λήψη αποφάσεων και δράσεων. Παρατηρείται συχνά σε συνελεύσεις να μετατρέπονται είτε σε «χώρο ενημέρωσης» είτε σε «όμιλο προβληματισμού». Με τα παραπάνω εννοούμε περιπτώσεις όπου η συζήτηση, αντί να προσανατολίζεται στο να τεθούν συγκεκριμένες προτάσεις, χάνεται σε φιλοσοφικές συζητήσεις ή διευκρινιστικές παρεμβάσεις που δήθεν προσθέτουν επιπλέον πληροφορίες πάνω στο θέμα. Με εξαίρεση ελάχιστες περιπτώσεις όπου η ενημέρωση των μελών είναι απαραίτητη, στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό μετατρέπει τις συζητήσεις σε χαοτικές και περισσότερο συσκοτίζονται παρά διαφωτίζονται οι παραβρισκόμενοι. Επιπλέον, χωρίς να υποτιμούμε τις ζυμώσεις που γίνονται στις Γενικές Συνελεύσεις, δεν πρέπει να υποτιμούμε όμως και τα μέλη της, θεωρώντας τους «αδαείς». Οι περισσότεροι γνωρίζουν αρκετά καλά τις εξελίξεις, ανεξάρτητα αν έχουν την διάθεση να παρέμβουν ή όχι. Εμείς λέμε λοιπόν: ας κάνει ο καθένας τις προτάσεις του τεκμηριωμένα και ας ψηφίσουμε, ώστε να προχωρήσουμε με την πλειοψηφούσα άποψη. Οι φιλοσοφικές συζητήσεις και οι διαρκείς παρεμβάσεις για διευκρινήσεις μπορούν να λείψουν.

Κλείνοντας θέλουμε να εξηγήσουμε ξανά τους λόγους που μας έχουν οδηγήσει σε αυτές τις θέσεις. Στις περισσότερες Γενικές Συνελεύσεις δημιουργείται μία άτυπη διελκυστίνδα μεταξύ οργανωμένων και ανοργάνωτων δυνάμεων, μεταξύ των παρατάξεων και των ανένταχτων μελών της. Αν και στις μαζικές γενικές συνελεύσεις το κριτήριο για το ποια απόφαση θα παρθεί είναι οι διαθέσεις των ανένταχτων μελών της συνέλευσης (που αποτελούν και την μεγαλύτερη μάζα της), ωστόσο αυτές, λόγω της ίδιας της φύσης τους, του ότι είναι δηλαδή ανοργάνωτες δυνάμεις, δεν μπορούν να ξεφύγουν από τις όποιες επιλογές τους δίνουν οι οργανωμένες δυνάμεις που δρουν στην συγκεκριμένη συνέλευση. Με λίγα λόγια καλούνται να επιλέξουν ποια πρόταση-πλαίσιο να στηρίξουν και σχεδόν ποτέ δεν έχουν την δυνατότητα να προτείνουν μία άλλη θέση και ακόμα περισσότερο η θέση αυτή να πλειοψηφήσει. Όμως στις συνελεύσεις θα πρέπει όλα τα μέλη, οργανωμένα ή μη, να έχουν εξ ίσου την δυνατότητα να επηρεάσουν τις θέσεις του σωματείου. Όλες οι παραπάνω προτάσεις, λοιπόν, βοηθούν προς αυτή τη κατεύθυνση.

***

 

* Το παραπάνω κείμενο στην ουσία αποτελεί την ανάλυση όσων ήδη είχαμε διατυπώσει από την 1/12/2008 για την λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων, όμως εμβαθύνει ακόμα περισσότερο και γίνεται πιο συγκεκριμένο στο ζήτημα των διαδικασιών ειδικά των Γενικών Συνελεύσεων. Στόχος ήταν αφενός να διευρυνθούν έτσι, ώστε να εφαρμόζονται και για τις συνελεύσεις εργατικών/υπαλληλικών σωματείων (και ιδαίτερα στους εκπαιδευτικούς όπου παρεμβαίνουμε) και αφετέρου να τονιστεί ότι οι βασικές αρχές παραμένουν κατά βάση ίδιες σε όποιον χώρο και αν βρισκόμαστε. Όμως οι θέσεις αυτές είναι και γενικές και προϋποθέτουν μία δημοκρατική κουλτούρα η οποία σε ελάχιστους συνδικαλιστικούς χώρους υπάρχει σήμερα. Επιπλέον είναι από τη φύση τους τέτοιες που δεν είναι δυνατόν να επιβληθούν "απο τα πάνω", αφού προϋπόθεσή τους είναι η συμφωνία των μελών των σωματείων/συλλόγων πάνω σε αυτές. Έτσι πέφτει το βάρος στους ανά χώρο συνδικαλιστές να εξειδικεύσουν τις θέσεις αυτές για το σωματείο/σύλλογό τους. Δηλαδή με ποιό τρόπο θα επιτευχθεί το σωματείο τους να μπολιάζεται με αυτές τις ιδέες, ώστε αυτές ή έστω κάποιες από αυτές να πραγματωθούν αναβαθμίζοντας το επίπεδο δημοκρατίας σε αυτές.

Advertisements



Γράψε εδώ το e-mail σου για να ενημερώνεσαι αυτόματα:

Μαζί με 352 ακόμα followers

Επισκεψιμότητα

  • 7,861 Συντροφικά Clicks