Archive for the 'Προκηρύξεις' Category

06
Δεκ.
13

Για Σωματείο ενωτικό – δημιουργικό – ανοιχτό – αποτελεσματικό – αγωνιστικό. Για μια Αριστερά με συνέπεια λόγων και έργων, που δε συμβιβάζεται, δεν παίζει παιγνίδια και δε θα προσκυνά…

Κέρκυρα, Δεκέμβρης 2013

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

οι φετινές εκλογές του σωματείου για την ανάδειξη αντιπροσώπων για το Δ.Σ.  βρίσκουν την εκπαίδευση, τον κλάδο και γενικότερα την ελληνική κοινωνία σε μια δύσκολη κοινωνική και οικονομική κατάσταση, ως αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης και ασταμάτητης επίθεσης του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου στα εργασιακά, κοινωνικά και μορφωτικά δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού, η οποία συνοδεύεται και με ένταση της φασιστικοποίησης στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Η εξάρτηση της χώρας μας από τα ξένα κέντρα και συμφέροντα ολοένα και αυξάνεται – και – οι συνέπειες αυτής της πραγματικότητας εκφράζονται παντού, φυσικά και στον τομέα της εκπαίδευσης – παιδείας.

Ο κλάδος μας το τελευταίο διάστημα δέχτηκε απανωτά πλήγματα με τις καταργήσεις ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ, με την αύξηση του ωραρίου, με τις μειώσεις στους μισθούς, με την αξιολόγηση-χειραγώγηση, το κακόφημο «Νέο Σχολείο» των ταξικών φραγμών κλπ. Την ίδια ώρα  έχουν ανακοινωθεί κι άλλα μέτρα όπως για παράδειγμα η άρση της  μονιμότητας ενώ παραμένει ως στόχος της κυβέρνησης οι μαζικές απολύσεις που θα επιφέρει και πλήρη αποδιοργάνωση του Δημόσιου Τομέα (και φυσικά της εκπαίδευσης).

Η δικομματική κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ, ακολουθώντας της επιταγές της τρόικα (Ε.Ε.-  Ε.Κ.Τ – Δ.Ν.Τ.) και των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών της Ε.Ε., στο πλαίσιο του βαθέματος της ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της χώρας, έχει βάλει στο στόχαστρο κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους και ως εκ τούτου και το δημόσιο σχολείο.

Η επιχειρούμενη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δεν είναι μια ξεκομμένη ενέργεια, ούτε μια προσπάθεια «εξορθολογισμού» του Σχολείου όπως θέλουν να μας πείσουν οι φιλο- κυβερνητικές παρατάξεις της ΕΛΜΕ. Αντίθετα, βρίσκεται στα πλαίσια της γενικότερης πολιτικής δημιουργίας ελαστικών εργασιακών σχέσεων, της σταδιακής άρσης της μονιμότητας και των απολύσεων. Είναι στα ίδια πλαίσια με την κατάργηση της δυνατότητας διορισμού των αναπληρωτών και ωρομίσθιων καθηγητών. Με ευθύνες των προηγούμενων κυβερνήσεων, οι ωρομίσθιοι καθηγητές δουλεύουν ακόμα και ανασφάλιστοι, με μισθούς πείνας.

Η Πορεία Αριστερή Εκπαιδευτικών ιδρύθηκε το 2009, αναπτύσσεται και δρα πλέον πανελλαδικά, θεωρώντας ότι όπως η επίθεση που δεχόμαστε είναι σχεδιασμένη – οργανωμένη. Οργανωμένη θα πρέπει να είναι και η απάντηση.

Απέναντι σε αυτή τη κατάσταση που δημιουργεί η αντεργατική-αντιλαϊκή επίθεση, χρειάζεται μαζικός, μαχητικός, ενωτικός αγώνας, σε ρήξη με τις δυνάμεις του κατεστημένου και όσους άμεσα ή έμμεσα εξυπηρετούν  την κυρίαρχη πολιτική. Χρειάζεται πολιτική – ιδεολογική και ουσιαστική αναβάθμιση – ανασυγκρότηση στην λειτουργία και δράση των Σωματείων.

Όσοι ασχολούμαστε με την εκπαίδευση τα προηγούμενα χρόνια είδαμε πως οδήγησαν οι συμβιβασμένες ηγεσίες είτε αυτές είχαν δεξιό, κεντρώο, είτε «αριστερό» προσωπείο, οι οποίες είτε ενωμένες ή «διασπασμένες» τελικά συμφωνούσαν στην αποκλιμάκωση των αγώνων.

Ειδικά στην ΕΛΜΕ Κέρκυρας χρειάζεται μια νέα, ισχυρή φωνή και παρουσία, με δημιουργική, ενωτική – συσπειρωτική κατεύθυνση, που να προασπίζει τα συμφέροντα του συνόλου των καθηγητών, μονίμων, αναπληρωτών, ωρομισθίων κλπ., έξω από παζάρια και ευκαιριακές- καιροσκοπικές συμμαχίες. Με ανοιχτή αντίληψη και συμπεριφορά απέναντι στο κλάδο και έξω από πρακτικές παρασκηνίων, μαγειρεμάτων, «ετερόκλητων συμμαχιών» – εσωκομματικών λογαριασμών κλπ που σήμερα – δυστυχώς – κυριαρχούν και αναπαράγονται από συγκεκριμένες ομάδες και παρατάξεις, αποδυναμώνοντας τον κλάδο και κρατώντας τον αιχμάλωτο και σε συνθήκες παρακμιακού τύπου. Καμία εμπιστοσύνη σε όσους που από τη μια μιλούν για «επαναστάσεις» και εκστομίζουν «αντικαπιταλιστικές» κορώνες και από την άλλη δεν στηρίζουν ούτε στο ελάχιστο τους αγώνες των εργαζομένων, δεν προκηρύσσουν απεργίες-κινητοποιήσεις με όρους νίκης, διασπούν τεχνητά το εργατικό κίνημα. Χρειάζεται ρήξη με τις κυρίαρχες παρατάξεις που αποδυναμώνουν τον αγώνα των εργαζομένων.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Πρέπει ΤΩΡΑ να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Η ευθύνη μας για το μέλλον του Δημόσιου Σχολείου είναι τεράστια. Τώρα πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να αντισταθούμε μαζικά στη λαίλαπα των σχεδιασμών της ξένης και της εγχώριας Τρόικας. Η απάντησή μας θα πρέπει να είναι άμεση, μαζική και ανυποχώρητη.

– Να σταματήσουμε την αξιολόγηση που ετοιμάζουν για τους δημόσιους υπαλλήλους και συγκεκριμένα για τους εκπαιδευτικούς.

– Να παλέψουμε ενάντια στο κύμα απολύσεων από το Δημόσιο.

– Να καταργηθεί το Ενιαίο Μισθολόγιο-Βαθμολόγιο (Ν. 4024/11).

– Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί

– Να μη δεχθούμε καμία αύξηση στο ωράριό μας.

– Καμιά νέα μείωση του μισθού μας.

– Να βγει τώρα και με δική της απόφαση η χώρα μας από τους οικονομικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς ΕΕ – ΔΝΤ – ΕΚΤ – Τρόικα.

 

clip_image002

Advertisements
18
Σεπτ.
13

Θέσεις προς τις Γενικές Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ (2ος γύρος συνελεύσεων, 19-20 Σεπτέμβρη)

18
Σεπτ.
13

Θέσεις προς τις Γενικές Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ (2ος γύρος συνελεύσεων, 19-20 Σεπτέμβρη)

Η συγκυρία.

Βρισκόμαστε στα μέσα της πρώτης εβδομάδας απεργίας των καθηγητών. Στις τρεις αυτές μέρες οι εκπαιδευτικοί έχουν διαψεύσει όχι μόνον τα παπαγαλάκια-δημοσιογράφους, που προέβλεπαν τους εκπαιδευτικούς να γυρνούν την πλάτη τους στην ΟΛΜΕ, αλλά ακόμα και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες μας. Ειδικά τη πρώτη μέρα τα ποσοστά απεργίας ήταν σχεδόν 95% πανελλαδικά, δηλαδή μπορούμε να πούμε ότι σχεδόν κανένα σχολείο δεν λειτούργησε. Αλλά και τις επόμενες ημέρες η συμμετοχή κρατήθηκε πολύ υψηλά, πάνω από 75%. Οι απεργιακές συγκεντρώσεις, κυρίως της Τετάρτης 18/9 με τους εκπαιδευτικούς επικεφαλής αλλά και τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους (διήμερη απεργία ΑΔΕΔΥ), είχαν μαζική συμμετοχή, παρά την απουσία ουσιαστικά της ΓΣΕΕ (4ωρη στάση εργασίας). Επίσης όλα δείχνουν ότι έχουμε πείσει την πλειοψηφία μαθητών και γονέων για το δίκαιο του αγώνα μας. Τέλος η συμμετοχή των απεργών καθηγητών σε απεργιακές επιτροπές και δραστηριότητες είναι και αυτή εντυπωσιακή.

Εξ αρχής στόχος μας ήταν ένα ενιαίο δημοσιοϋπαλληλικό μέτωπο. Αν και ο στόχος αυτός χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα για να γίνει πράξη, ωστόσο έχουν γίνει πάρα πολλά βήματα, περισσότερα κι από τις προσδοκίες μας, μέσα στις μόλις 3 ημέρες απεργίας των καθηγητών. Τρείς ομοσπονδίες προχώρησαν σε 5ήμερες επαναλαμβανόμενες (ΟΥΟΑΕΔ, ΟΣΕ-ΙΚΑ, ΠΟΠΟΚΠ) ενώ άλλες ομοσπονδίες προχώρησαν σε 48ωρες ή 3ήμερες κινητοποιήσεις.

Οι κατευθύνσεις μέσα στο κίνημα εκπαιδευτικών σήμερα

Σήμερα, άσχετα από τις προσδοκίες του κάθε απεργού/αγωνιζόμενου εκπαιδευτικού, ο αγώνας των εκπαιδευτικών έχει ως πυρήνα την άκρως αντιδραστική μεταρρύθμιση των λυκείων (γενικών και επαγγελματικών) με τρόπο που θα αποκλείσει συνολικά από την εκπαίδευση χιλιάδες μαθητές ήδη από τα 15-16 τους χρόνια. Παράλληλα τίθενται θέματα που αφορούν το εργασιακό καθεστώς των εκπαιδευτικών και που επίσης επηρεάζουν την εκπαιδευτική διαδικασία (όριο μαθητών ανά τμήμα, υποδομές, απολύσεις, κενά εκπαιδευτικών κ.α.). Θα μπορούσαμε να κάνουμε μία εκτενέστερη ανάλυση για τις αλλαγές του εκπαιδευτικού νόμου, όμως δεν είναι αυτό το ζητούμενο σήμερα.

Η συμμαχία με μαθητές και γονείς έχει στηριχθεί κυρίως πάνω στους παραπάνω πυλώνες. Έχουν ήδη λοιπόν δώσει μία νίκη. Όμως δεν μπορούν να φτάσουν μακρύτερα. Το σχέδιο που φαίνεται ότι ακολουθεί η ΟΛΜΕ είναι είτε ένα μέτωπο που θα περιλαμβάνει μόνον αυτές τις ομάδες είτε, στη καλύτερη περίπτωση, ένα μέτωπο εκπαιδευτικών – μαθητών – γονέων που θα ζητάει την αλληλεγγύη των υπολοίπων κλάδων, στηριζόμενο στο επιχείρημα ότι η παιδεία είναι υπόθεση όλων. Και το επιχείρημα θα ήταν ίσως σωστό σε κάποια άλλη συγκυρία. Έτσι όμως υποτιμούμε εμείς οι ίδιοι τα όπλα που έχουμε. Δηλαδή, ενώ στην πλειοψηφία τους τα προβλήματά μας είναι κοινά με άλλων κλάδων, εμείς τα εξειδικεύουμε μόνον στο δικό μας και ζητάμε την αλληλεγγύη τους. Δεν μπορούμε όμως να περιμένουμε νίκες με συντεχνιακές λογικές, ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία.

Παλεύουμε για ενιαίο δημοσιοϋπαλληλικό μέτωπο

Εξ αρχής, ως Πορεία Αριστερή, είχαμε θέσει το ζήτημα του ενιαίου δημοσιοϋπαλληλικού μετώπου. Με αυτό φυσικά δεν εννοούμε αυτά που περιγράφηκαν προηγουμένως, δηλαδή ένα μέτωπο για την παιδεία που θα έχει αλληλέγγυους τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους, τον υπόλοιπο λαό. Εννοούμε ένα μέτωπο με κοινά προβλήματα, κοινούς στόχους, κοινά αιτήματα, κοινό τρόπο δράσης. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Αν εξαιρέσουμε τις αλλαγές που σχετίζονται με το λεγόμενο «νέο λύκειο», όλα τα υπόλοιπα προβλήματα/αιτήματά μας έχουν άμεση αντιστοιχία με προβλήματα των υπολοίπων δημοσίων υπαλλήλων. Οι απολύσεις (συχνά με τον εξωραϊσμένο τίτλο «διαθεσιμότητα») δεν είναι πρόβλημα μόνο των εκπαιδευτικών αλλά και των δημοτικών υπαλλήλων, των εργαζομένων της ΕΡΤ, της ΛΑΡΚΟ, της ΕΛΒΟ κλπ. Η κατακρεούργηση των μισθών μας επίσης. Το νέο πειθαρχικό δίκαιο επίσης. Η διάλυση των ασφαλιστικών μας ταμείων επίσης. Οι υποχρεωτικές μεταθέσεις/μετατάξεις επίσης. Ποιος ο λόγος, λοιπόν, να ζητάμε την «αλληλεγγύη» τους, ενώ μπορούμε να τους ζητήσουμε να αγωνιστούμε
πλάι-πλάι με τους ίδιους στόχους, τα ίδια αιτήματα;

Εδώ είναι αναγκαία μία διευκρίνιση. Φυσικά πέρα από τα κοινά αιτήματα κάθε κλάδος έχει και κάποια που αφορούν αμιγώς αυτόν. Στην παρούσα συγκυρία τα αιτήματα αυτά είναι όσα αφορούν το «νέο λύκειο». Εμείς δεν θέλουμε να απεμπολήσουμε τα αιτήματα αυτά ή να τα θάψουμε κάτω από ένα κατεβατό άλλα. Δεν υποτιμάμε ότι με αυτά τα αιτήματα ξεκινήσαμε και με αυτά ήδη έχουμε δομήσει μία συμμαχία μεταξύ εκπαιδευτικών – γονέων – μαθητών. Την συμμαχία αυτή θα την κρατήσουμε πάση θυσία.

Τα αιτήματα – Η πρότασή μας προς τις Γενικές Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ

Στα ήδη υπάρχοντα/ψηφισμένα αιτήματα από τις ΕΛΜΕ/ΟΛΜΕ προτείνουμε να προστεθούν τα παρακάτω:

Ø Καμία απόλυση, καμία διαθεσιμότητα, καμία υποχρεωτική μετάθεση/μετάταξη δημοσίων υπαλλήλων. Να ανακληθούν όλες, όσες έχουν γίνει το προηγούμενο διάστημα.

Ø Καμία νέα μείωση του μισθού των δημοσίων υπαλλήλων.

Τα παραπάνω να διαβιβαστούν στην ΟΛΜΕ, μέσω των ΕΛΜΕ και να προχωρήσουμε σε κάλεσμα προς τους υπόλοιπους δημοσιοϋπαλληλικούς κλάδους και τελικά την ΑΔΕΔΥ, με στόχο την κήρυξη από τους παραπάνω απεργίας διαρκείας (5ήμερες επαναλαμβανόμενες, από κοινού με την ΟΛΜΕ).

paekp

05
Σεπτ.
13

Θέσεις προς τις Γενικές Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ

Η συγκυρία

Τα αντιλαϊκά μέτρα πέφτουν βροχή την ώρα που η (επίσημη) ανεργία έχει ξεπεράσει το 27%. Στον κλάδο μας τον Μάιο πέρασε το μέτρο της αύξησης του διδακτικού ωραρίου και των υποχρεωτικών μεταθέσεων, που μετατρέπει τους εκπαιδευτικούς σε «μπαλάκι του πινγκ-πονγκ» που θα γυρίζουν από σχολείο σε σχολείο την ίδια ώρα που άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου για απολύσεις. Μόλις τέσσερις μήνες μετά ακόμα και εμείς οι ίδιοι δεν μιλάμε πλέον γι’ αυτό, και δικαίως, αφού μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα ήρθαν μια σειρά άλλων αντιδραστικότερων μέτρων. Πρώτα και κυριότερα το κλείσιμο 50 ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ και η διαθεσιμότητα (πρώτο βήμα προς την απόλυση) στην οποία τέθηκαν περίπου 2000 εκπαιδευτικοί. Οι υποχρεωτικές μετατάξεις, υπό τον φόβο της απόλυσης, εκπαιδευτικών σε διοικητικές υπηρεσίες. Η εξαγγελία του νέου εκπαιδευτικού συστήματος στα ΓΕΛ και ΕΠΑΛ που θα διώξει εντελώς εκτός εκπαίδευσης χιλιάδες μαθητές και θα κλείσει σχολεία, ενώ άλλα θα μένουν χωρίς κατευθύνσεις. Και όλα αυτά την ώρα που με τον νέο δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα η απόλυση κρέμεται πάνω από το κεφάλι όλων μας. Σήμερα δεν πρέπει να μένει ούτε ένας εκπαιδευτικός που να μην αντιλαμβάνεται σε πόσο επισφαλή θέση βρίσκεται τόσο ως προς τις συνθήκες εργασίας του όσο και ως προς αν την επόμενη ημέρα θα βρίσκεται ακόμα εργαζόμενος ή απολυμένος.

Αλλά και στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Η αυταρχική απόφαση της κυβέρνησης για κλείσιμο της ΕΡΤ, με την παράλληλη απόλυση όλων των υπαλλήλων της, δείχνει ότι σε όλον τον δημόσιο τομέα επίσης κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Ταυτόχρονα απολύονται σωρηδόν εργαζόμενοι σε δήμους και όχι μόνον (δημοτική αστυνομία, σχολικοί φύλακες κλπ.). Ήδη η τρόικα ζητάει το κλείσιμο ΕΑΣ-ΕΛΒΟ-ΛΑΡΚΟ και μάλιστα απολύοντας χωρίς αποζημίωση το σύνολο των υπαλλήλων της.

Φυσικά για τον ιδιωτικό τομέα η κατάσταση αυτή ήταν δεδομένη για περισσότερο από μία πενταετία, όμως και εδώ οι συνθήκες δυσχεραίνουν διαρκώς. Η κατάργηση των ΣΣΕ έριξε κατακόρυφα τους μισθούς, πολλοί εργοδότες δεν πληρώνουν καν ενώ η ανασφάλιστη και μαύρη εργασία έχει γίνει αυτονόητη. Με όλα τα παραπάνω η επίσημη ανεργία έχει ξεπεράσει το 27%.

Οι αιτίες

Η αποικιακού τύπου εξάρτηση της Ελλάδας από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ, και ιδιαίτερα τη Γερμανία, αλλά και από τις ΗΠΑ, δεν δίνουν κανένα περιθώριο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Η τρόικα με το καρότο τής … σωτηρίας της χώρας καταστρέφει ολοένα και περισσότερο τον παραγωγικό ιστό της Ελλάδας με στόχο το ξεπούλημα των υποδομών αλλά και του ορυκτού πλούτου της χώρας. Πότε άραγε στη ιστορία μία υποτελής χώρα ωφελήθηκε από τους «προστάτες» της; Και ποιού άλλος από τον εκπαιδευτικό έχει ευθύνη να διαφωτίσει τα παιδιά, και όχι μόνον, σε αυτό το σημείο;

Ο στόχος

Γίνεται προφανές ότι η επίθεση που δεχόμαστε δεν έχει μόνον εμάς τους εκπαιδευτικούς ως αποδέκτες αλλά το σύνολο του ελληνικού λαού. Θα ήταν λοιπόν μικρομεγαλισμός αν περιμένουμε ότι μόνοι μας μπορούμε να ανατρέψουμε αυτήν την πολιτική. Στον αγώνα που θα δώσουμε, όπως και αν εξελιχθεί αυτός, με όποια μέσα, το κυρίαρχο είναι ότι θα πρέπει να συνενώνει το σύνολο των εργαζομένων, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Από την άλλη πλευρά όμως, δεν μπορούμε να περιμένουμε ως δια μαγείας να ξεσηκωθεί η χώρα ολόκληρη για να βγούμε κι εμείς στο δρόμο. Και εδώ παίζει σημαντικό ρόλο ότι, με την επικείμενη αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος και μόνον, ο κλάδος έχει την δυνατότητα άμεσα να δημιουργήσει τις πρώτες συμμαχίες του, που δεν μπορεί να είναι άλλες από τους μαθητές και τους γονείς.

Τα αιτήματα

Πέρα από την ανατροπή της νέας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, που θα στείλει στα σπίτια τους χιλιάδες μαθητές και θα αποτελέσει το εφαλτήριο του αγώνα μας, οφείλουμε να έχουμε θέσει τις βάσεις και για μία συνολικότερη συμμαχία. Αν υπάρχει σήμερα μία στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου στη χώρα μας, που δεν αμφισβητείται από κανέναν εκπρόσωπό του, αυτή είναι η παραμονή της Ελλάδας σε Ευρώ και ΕΕ, και αυτό επειδή είναι το βασικό μέσον που χρησιμοποιείται για να διατηρείται η χώρα εξαρτημένη. Εμείς θα πρέπει να χτυπήσουμε ακριβώς αυτό το σημείο: να διεκδικήσουμε την άμεση έξοδο της χώρας από Ευρώ-ΟΝΕ-ΕΕ. Γνωρίζουμε ότι ακόμα και σήμερα η άποψη αυτή είναι μειοψηφική στις συνειδήσεις του ελληνικού λαού. Όμως υπό ποιες συνθήκες συμβαίνει αυτό; Κανένας πολιτικός φορέας δεν υποστηρίζει αυτή τη θέση και, όσοι το κάνουν, το κάνουν «υπό προϋποθέσεις». Παρόλα αυτά αν και πριν 5 χρόνια η άποψη αυτή στηριζόταν από λιγότερο από 3% του ελληνικού λαού σήμερα το ποσοστό έχει ξεπεράσει το 30% και μεγαλώνει. Χρέος μας είναι να το κάνουμε συγκεκριμένο και να χειραφετηθούμε από την προπαγάνδα του κεφαλαίου, που προβάλει την καταστροφή μας, και να δούμε ότι η καταστροφή μας οφείλεται ακριβώς σε αυτήν την εξάρτηση, γι’ αυτό και κανένας εκπρόσωπος του κεφαλαίου δεν την αμφισβητεί.

Το μέσον

Η επίθεση είναι σφοδρή και η τρόικα, με τις κυβερνήσεις-μαριονέτες της, αποδεικνύεται αδίστακτη. Το δίλημμα λοιπόν εδώ είναι ένα: θα καθίσουμε απαθείς να κοιτάμε τις εξελίξεις να τρέχουν εις βάρος μας μέχρι την απόλυτη εξαθλίωσή μας ή θα τολμήσουμε έναν αγώνα που θα μπορέσει να ανατρέψει την κατάσταση; Και ο αγώνας αυτός δεν μπορεί να γίνει με άλλον τρόπο παρά με απεργία διαρκείας. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς πώς με μονοήμερες και διήμερες απεργίες σήμερα δεν μπορεί να κερδηθεί τίποτε. Φυσικά όπως σε κάθε αγώνα κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει την νίκη προκαταβολικά. Πάλι όμως, όπως σε κάθε αγώνα, μπορεί να προεξοφλήσει την ήττα αν ο αγώνας δεν δοθεί. Και σήμερα η ανάγκη για αγώνα είναι επιτακτική. Πρότασή μας λοιπόν σε όλους τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς είναι να κηρύξει η ΟΛΜΕ απεργία διαρκείας (με τη μορφή των πενθήμερων επαναλαμβανόμενων) και με αυτήν, ήδη από την κήρυξή της, να απευθυνθεί πλατύ κάλεσμα σε κάθε εργαζόμενο να πιέσει στο χώρο τις συνδικαλιστικές του ηγεσίες, ώστε η απεργία αυτή να πάρει γενικά χαρακτηριστικά, κλάδο με κλάδο, μέχρι αν είναι δυνατόν να κηρυχθεί γενική απεργία διαρκείας από ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ.

Ο δρόμος του αγώνα βρίσκεται μπροστά μας. Να τον διαβούμε μέχρι τη νίκη!

 

paekp

31
Αυγ.
13

ΜΟΝΟ ΟΙ ΛΑΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

31
Αυγ.
13

ΜΟΝΟ ΟΙ ΛΑΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, σε συνεργασία με τον Ευρωπαϊκό, αφού κατέσφαξε το λαό του Ιράκ, του Αφγανιστάν και της Λιβύης ετοιμάζεται να πνίξει στο αίμα και το λαό της Συρίας.

Δεν τους νοιάζουν πλέον ούτε οι αποφάσεις του ΟΗΕ! Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές επεμβαίνουν σε όποια χώρα θελήσουν με μόνο γνώμονα να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των μονοπωλίων και των κεφαλαιοκρατών. Ήδη στη Μεσόγειο βρίσκονται Αμερικάνικα πολεμικά πλοία και έξι Βρετανικά αεροσκάφη Typhoon της βρετανικής Πολεμικής Αεροπορίας (RAF) στο Ακρωτήρι της Κύπρου.

Σε αυτό το έγκλημα συναινεί και η ελληνική κυβέρνηση! Με δηλώσεις των Βενιζέλου-Αβραμόπουλου δηλώνει έτοιμη να διαθέσει τη Σούδα και ότι άλλο απαιτήσουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Να μην αφήσουμε αυτό το έγκλημα να συμβεί! Ο Συριακός λαός να αποφασίσει μόνος του για το μέλλον του. Καλούμε σε αφύπνιση για να μην περάσουν τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Να δείξουμε ότι ΜΟΝΟ ΟΙ ΛΑΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ να απαιτήσουν και να επιβάλλουν:

~ ΟΧΙ στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ και των συμμάχων τους

~ Να ΚΛΕΙΣΟΥΝ οι Αμερικανονατοϊκές βάσεις του θανάτου

~ Καμία εμπλοκή – καμία συμμετοχή στο νέο ιμπεριαλιστικό έγκλημα

~ Έξω η Ελλάδα από ΝΑΤΟ – Ε.Ε.

30 Αυγούστου 2013

palogoekpaid

29
Αυγ.
13

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ – ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ




Γράψε εδώ το e-mail σου για να ενημερώνεσαι αυτόματα:

Μαζί με 352 ακόμα followers

Επισκεψιμότητα

  • 7,838 Συντροφικά Clicks